Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 263 375 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS
Kategorie

Zwierzęta od A do Z

niedziela, 24 maja 2009 10:27
Tygrys :
  Prawdą jest, że tygrys to największy z kotowatych, mięsożernych żywiących się prawie wyłącznie upolowanymi przez siebie zwierzętami. Jego najodleglejszy przodek - smilodon - to tygrys o zębach w kształcie szabli. Jego skamieniałe szczątki odkryto w jednej z arktycznych grot, miał on wielkie kły długości kilkudziesięciu centymetrów! W plejstocenie (około miliona lat temu ) te mięsożerne ssaki żyły na północy Azji, gdzie panował wówczas klimat umiarkowany. Występowało tam wiele zwierząt trawożernych, m.in. ren, łoś i bizon. Kiedy następne zlodowacenia na początku czwartorzędu spowodowały przemieszczenie zwierząt licznych gatunków w bardziej gościnne strony, większość tygrysów postępowała w ślad za zwierzyną. Te z nich, które pozostały i przetrwały okres zimna, są przodkami obecnych tygrysów syberyjskich. Inne, podążające na południe i na zachód skolonizowały, lasy, płaskowyże i góry na całym świecie, z wyjątkiem Madagaskaru i

Oceanii. Przystosowując się stopniowo do nowych siedlisk, zróżnicowały się na wiele podgatunków lub ras geograficznych, z których część już wyginęła. Tygrys jest zwierzęciem leśnym, może żyć wszędzie, gdzie znajduje obfitość zwierzyny i gąszcz, w których może się przyczaić. Podobnie jak wszystkie kotowate, jest znakomicie przystosowany do polowania. Jego sierść o ciemnym pręgowaniu stanowi znakomity kamuflaż, gdy tygrys przyczai się w cieniu drzew lub wśród traw. Stąpa tak cicho i zwinnie, że zdaje się zaledwie muskać ziemię. Dzięki swej zręczności potrafi wykonać skok długości 5-6 metrów by dopaść ofiarę. Nie jest jednak okrutnym i niezwyciężonym drapieżnikiem, jak go przez długi czas opisywano, ani też zwierzęciem, którego jedynym instynktem jest wściekłość. Tygrysy ludojady to najczęściej zwierzęta ranne, niezdolne do normalnego polowania lub te, których przestrzeń życiowa została tak ograniczona, że nie wystarcza już do zaspokojenia ich potrzeb.

Zdjęcia :


Okapi :
ssak z rodziny żyrafowatych zamieszkujący centralną Afrykę. Pomimo że ma pręgi przypominające futro zebry, jest najbliżej spokrewniony z żyrafą. Zamieszkując wyłącznie lasy Ituri usytuowane na północnym wschodzie Demokratycznej Republiki Konga był znany tylko wśród lokalnej ludności aż do 1901, kiedy został odkryty przez Europejczyków. Nazwa pochodzi z języka afrykańskiego plemienia Mbuba. Od 1932 roku jest pod ochroną.

Okapi mają ciemne grzbiety i poziome, białe pręgi na przednich i tylnych kończynach, upodabniające je z daleka do zebr. Kształt ciała jest podobny do żyrafy, z tym że okapi ma znacznie krótszą szyję. Obydwa gatunki mają bardzo długie (około. 35 cm), giętkie, niebieskie języki, których używają by zerwać liście i pąki z drzew. Język jest wystarczająco długi, by zwierzę mogło umyć swoje powieki i czyścić uszy. Okapi jest jednym z niewielu ssaków, które mogą lizać swoje własne uszy. Samce okapi mają krótkie, pokryte skórą różki. Posiadają duże uszy, który pomagają im wykryć ich największego wroga - lamparta.

Sylwetka

Okapi osiągają 1,9 do 2,5 m długości i 1,5 do 2,0 m wysokości w kłębie. Ogon ma długość 30 do 42 cm. Ich waga mieści się w granicach 200 do 270 kg. Samce są większe od samic.

Zdjęcia :

 


 

 


Podziel się
oceń
1
0

komentarze (2) | dodaj komentarz

"Na śmierć -przez nas...."

piątek, 22 maja 2009 17:39
Niektóre zwierzęta na rzeż są przewożone w skandalicznych warunkach..W warunkach które stworzył im człowiek ....
Lecz są też zwierzęta zabijane dla futra tak jak naprzykład foki ,które są masowo tepione dla futer i mięsa ..Tygrysy ,wilki ,słonie (zabijane ze wzgledu na kość słoniową) są też zabijane przez nas -LUDZI!!!

"Fakt, zwierzęsta są zabijane w skrajnie niehumanitarny sposób, ale to są tylko zwierzęta. Na świecie ludzie giną w męczarniach, walcząc o normlaność dla swoich rodaków (Tybet, Korea Północna, o ile tam komukolwiek chce się walczyć, Irak za Husajna), czy też "najzwyczajniej" umierają z głodu (Etiopia), a tu jacyś zieloni pikietują w obronie koni."

Gdy czytam/słucham podobne słowa to aż mnie skręca... Po pierwsze ludzie sami doprowadzili do tego że muszą walczyć i się zabijać wzajemnie. Po drugie to nie są TYLKO zwierzęta ! TO SĄ ISTOTY KTÓRE TAK SAMO JAK I LUDZIE POTRZEBUJĄ MIŁOŚCI, CZUŁOŚCI I SZACUNKU ! ZWIERZĘ NIE JEST RZECZĄ !!!! niech ktoś poda mi chociaż jedno logiczne i odpowiednio uzasadnione zdanie mówiące ze CZŁOWIEK JEST LEPSZY ! ZIELONI po to są by walczyć o prawa zwierząt !! gdyby nie było tych "zielonych" szybko byś zginął.

Każdego roku około 50 000 koni zostaje wyeksportowanych z Europy środkowo-wschodniej do Włoch, Francji i Belgii na rzeź. Handel nimi jest jednym z najokrutniejszych i najmniej uregulowanych procederów w Europie.
Polska jest największym eksporterem koni na mięso na naszym kontynencie. Jeszcze dziesięć lat temu w Polsce żył milion koni, a obecnie ich liczba zmniejszyła się do 500 000. Co więcej, każdego roku kilkadziesiąt tysięcy koni opuszcza nasz kraj, by zostać zarżniętych na mięso. 90 procent z nich trafia do Włoch, a pozostałe 10 do Francji i Belgii. Wywożone z Polski konie czeka bardzo długa podróż. Jednym z najodleglejszych miejsc przeznaczenia jest Sardynia oddalona o 2 500 km, co oznacza 95. godzinną podróż. Drogi, którymi podróżują, są często pełne dziur, a kierowcy jadą zbyt szybko.
JAK MYSLISZ KTÓRY KON JEST SCZĘŚLIWSZY
!!!!!
TEN:
CZY TEN
SAM SOBIE ODPOWIEC ..


Podziel się
oceń
1
0

komentarze (6) | dodaj komentarz

Zwierzęta Afryki -roślnożercy

środa, 20 maja 2009 14:29
1.Słoń afrykański :
Słoń afrykański (Loxodonta africana) – ssak z rodziny słoniowatych, największy ze współcześnie żyjących gatunków ssaków lądowych. Wcześniej uznawany jako jeden gatunek wraz z afrykańskim słoniem leśnym (Loxodonta cyclotis). Zwierzę stadne, zamieszkuje afrykańską sawannę, lasy i stepy od południowych krańców Sahary po Namibię, północną Botswanę i północną część Afryki. W starożytności wykorzystywane jako zwierzęta bojowe.

Podstawowe dane 

Wielkość 

  • Wysokość: samiec – od 3 do 4,2 m, samica od 2,2 do 2,6 m
  • Długość: samiec – od 6 do 7,5 m, samica – od 4,9 do 6,2 m
  • Waga: samiec – od 4000 do 6000 kg, samica – od 2100 do 3200 kg
  • Długość ciosów: do 3 m
  • Ciężar ciosów: od 30 do 40 kg

 

Tryb życia 

  • Zwyczaje: żyje w grupach rodzinnych
  • Odgłosy: głębokie chrząkanie jako stała forma komunikacji, trąbienie, gdy jest zdenerwowany
  • Pożywienie: rośliny
  • Długość życia: około 70 lat

 

Porównanie słonia afrykańskiego (z lewej) i indyjskiego (azjatyckiego, z prawej)

Cechy charakterystyczne 

  • Uszy – sięgają do 1,5 m długości. Wykorzystywane są jako wachlarze do chłodzenia całego ciała.
  • Trąba – służy do oddychania, wąchania, picia i "kąpieli" jak również do zbierania pożywienia i zrywania gałęzi z wyższych partii drzewa. Jest zakończona dwoma palczastymi wyrostkami.
  • Zęby – tylko cztery funkcjonalne zęby długości 30 cm, po jednym z każdej strony szczęki. Mogą one odrastać nawet sześć razy.
  • Ciosy (błędnie zwane kłami) – przedłużone siekacze, rosną w ciągu całego życia zwierzęcia.
  • Stopy – spodnia ich strona jest miękka i delikatna, dzięki czemu zwierzę mimo olbrzymiej wagi może poruszać się bezszelestnie.
  • Skóra – pomarszczona, pokryta szczątkowym owłosieniem. U młodych słoni pokryta jest rzadkimi grubymi włosami.

Słoń afrykański jest większy od swego krewniaka, słonia indyjskiego (azjatyckiego).

Środowisko życia 

Samice i młode słonie żyją w stadzie pod przewodnictwem dorosłej samicy, z którą każdy z członków rodziny jest spokrewniony. Młode samce przeganiane są ze stada, kiedy tylko osiągną dojrzałość płciową. Zbierają się później aby prowadzić życie w grupie kawalerów. Dorosłe samce żyją samotnie, dostęp do stada mają tylko przez krótki czas, kiedy samica znajduje się w okresie rui. Pokonując nawet olbrzymie odległości stada nie oddalają się od wody. Słonie nie tylko piją chętnie, ale również uwielbiają się kąpać, najlepiej każdego wieczoru. Po kąpieli słonie obsypują swoją wilgotną skórę piaskiem. Powstała w ten sposób warstwa kurzu i błota pomaga im chronić się przed atakami gryzących owadów.

Zdjęcia :

2Żyrafa :

Najbardziej zwracają uwagę wymiary żyrafy. Dorosła - osiąga 5-6 metrów wysokości (od ziemi do czubka głowy). Długość jej tułowia przekracza 2 metry, wysokość w kłębie wynosi około 3 metrów, a waga ciała może dochodzić do 1,2 tony. Żyrafa ma smukłe nogi i długi (około 1 metra), zakończony kitą ogon. Na imponujących rozmiarów szyi osadzona jest głowa zwieńczona tzw. parostkami, utworzonymi przez wyrostki kości czołowej i ciemieniowej. Mają one około 15 cm długości. Okrywa je skóra, nie są więc wycierane ani zrzucane. Na ich czubkach można dostrzec szczoteczki czarnych włosów. Uwagę zwracają oczy żyrafy: duże, błyszczące, ciemnobrunatne, otoczone długimi i gęstymi rzęsami. Z tyłu na szyi zwierzęcia sierść tworzy rodzaj krótkiej grzywy.

Żyrafy występują w wielu odmianach barwnych, traktowanych przez niektórych naukowców jako podgatunki. Żyrafy można podzielić na dwie zasadnicze grupy: żyrafę północną, potocznie zwaną siatkową, i południową, nazywaną też gwiaździstą. Żyrafa północna ma beżowobrązową sierść, z jasnymi liniami układającymi się w siatkowy wzór. Żyrafę południową można rozpoznać natomiast po dziesiątkach ciemnych gwiaździstych plamek, które zdobią jej jasną sierść. Pomiędzy tymi dwiema skrajnymi odmianami istnieje wiele form pośrednich.

Żyrafa Żyrafy są typowymi mieszkańcami afrykańskich sawann. Lubią przebywać na otwartym terenie z rzadka urozmaiconym pojedynczymi drzewami lub krzewami. Źle czują się w jakichkolwiek gęstwinach i nie zamieszkują zwartych lasów. Chętnie przebywają w pobliżu rzadko rosnących drzew, gdzie ich plamiste ubarwienie doskonale zlewa się z grą światłocieni. Żyrafy nigdy nie bytują w miejscach o gruncie zbyt sypkim lub za bardzo podmokłym. Dletego nie zachodzą na przykład na obszary typowo pustynne.

Żyrafy rozmnażają się o każdej porze roku. Ciąża żyrafy trwa 14-15 miesięcy. Po tym czasie na świat przychodzi młode, które ma około 1,8 metra wzrostu i waży 34-50 kg. Tuż przed porodem samica oddala się od grupy. Mała żyrafa już po godzinie wstaje i podejmuje próby ssania mleka z wymienia matki. Po upływie kilku tygodni zaczyna interesować się pokarmem roślinnym, a gdy miną cztery miesiące, umie już przeżuwać. Młode znajdują się pod czujną opieką obojga rodziców. Gdy matka czasem się oddala, pozostawia potomstwo pod nadzorem grupy. Żyrafy osiągają dojrzałość w 4 roku życia.

Szerokie rozstawienie nóg czyni żyrafę niemal bezbronną. Ale tylko stojąc w ten właśnie sposób, jest w stanie dosięgnąć wody Zwierzęta te mają tę komfortową sytuację, że nie muszą konkurować o pokarm z innymi mieszkańcami sawanny. Ich długie szyje bez trudu sięgają do położonych nawet na czubkach drzew gałązek i liści. Mięsiste i bardzo ruchliwe wargi oraz długi język (ok. 40 cm) są doskonale przystosowane do pobierania tego typu pokarmu. Żyrafa owija językiem liście i wciąga je do pyska, gdzie zostają bez trudu obcięte zębami. Oprócz gałązek i liści ssaki te jedzą soczyste rośliny zielone, dyniowate oraz wodniste korzenie. Gdy żyrafa skubie pokarm rosnący na ziemi lub pije wodę, przybiera bardzo charakterystyczną pozycję. Jej długa szyja jest zbyt krótka, aby zwierzę mogło dosięgnąć językiem gruntu, stojąc na wyprostowanych kończynach. Dlatego np. bedąc u wodopoju, żyrafa rozstawia szeroko przednie nogi i w ten sposób zmniejsza wysokośc. Zanim jednak do tego przystąpi, uważnie rozgląda się na boki, bo taka pozycja sprawia, że bardzo trudno jej wykonać szybki ruch i uniknąć ataku drapieżnika.

Żyrafa Żyrafy żyją w grupach rodzinnych połączonych w niewielkie stadka składające się z kilkudziesięciu osobników. Przewodnikiem stada jest zawsze dorosła samica. Bardzo rzadko zwierzęta te łączą się w większe grupy. Stare samce często żyją samotnie, trzymając się z dala od innych zwierząt swego gatunku. Stadka żyraf chętnie się łączą w luźne zespoły z innymi zwierzętami żyjącymi na sawannie: zebrami, antylopami słoniami. W takich wielogatunkowych grupach żyrafy pełnią funkcję obserwatorów ostrzegających inne zwierzęta o zbliżającym się niebezpieczeństwie.

Galopująca żyrafa potrafi pędzić nawet 50km/h. Zwierzę to porusza się tak zwanym inochodem, przemiennie stawiając obie prawe i obie lewe nogi. Tak naprawdę jedynym żywym stworzeniem, przed którym powinna uciekać żyrafa, jest człowiek z karabinem. Te spokojne i dobroduszne zwierzęta potrafią być bardzo groźne, jeżeli jakiś drapieżnik spróbuje zrobić im krzywdę. Walcząca żyrafa zadaje nogami niezwykle silne, a zarazem bardzo celne kopnięcia. Uderzenie twardą racicą może zmiażdżyć czaszkę lub złamać kręgosłup nawet lwa. Te duże drapieżniki polują więc jedynie na młode żyrafy, atakując w chwili, gdy w pobliżu nie ma dorosłych osobników.

Długo panowały sprzeczne opinie na temat pozycji, w jakiej sypiają żyrafy. Wielu przyrodników było przekonanych, że potrafią one zapadać w sen na stojąco. Obserwacje przeprowadzone w ogrodach zoologicznych zweryfikowały ten pogląd. Okazało się, że żyrafy kładą się na ziemi i zapadają na kilka minut w głęboki sen od 5 do 7 razy w ciągu nocy; ich głowa opada wtedy na grzbiet lub nogi. Większą część czasu pozostają jednak w stanie drzemki, podczas której mają podniesioną głowę i przymknięte oczy.

Zdjęcia :

3.Zebra :

Zebry, tak jak większośc koniowatych,
żyją w stadach.W skład pasiastej rodziny
wchodzą ogier, kilka klaczy i ich potomstowo.
Zebry często łączą się z innymi stadami w ogromną,
liczącą nawet po 400 osobników rodzinę,
bo najlepiej czują się ,
kiedy są blisko osobników
swojego gatunku.

Małe źrebaki już 15 minut po urodzeniu niezdarnie próbują
stanąć, co nie jest łatwym zadaniem,
bo ich nogi  są w stosunku do wielkości ciala wyjątkowo długie.
Po kilku dniach odosobnienia mama i żrebak dołączają do stada.
Choć wydaje się to niełatwym zadaniem,malec bez trudu
rozpoznaję mamę wśród setek wujków i cioć
poznaję ją po głosie ,zapachu i po charakterystycznym tylko dla niej ułożeniu pasków

ak jak odcisk naszego palca pozwala zidentyfikować człowieka ,Tak ułożenie pasków
na skórze każdej zebry jest niepowtarzalne.
Na całym świecie niema dwóch zebr ,
których ubarwienie byłoby identyczne.

                                      
   Zebra     
środowisko życia:sawanny i stepy Afryki
waga:ok.300 kg
długość:2,3m
długośc ogona 50 cm
liczba młodych: 1
prędkośc biegu :do 60km/h
zebra jest równa z dorosłym człowiekiem
Zdjecia :



4.Gnu

Gnu jest duza, brodata antylopa zamieszkujaca trawiaste tereny sawanny w srodkowej i poludniowej Afryce. Zwierzeta te lubia sie pasc, uzywajac swoich zebow do wyrywania duzych kesow krotkiej zielonej trawy. Umiejetnosc zrywania krotkiej trawy pozwala tym zwierzetom pasc sie w poblizu innych gatunkow i najadac sie do syta. W niewoli antylopy gnu preferuja stala diete zlozona z traw i innych zielonek.

Poniewaz antylopy gnu podrozuja w duzych stadach, czuja sie dobrze kiedy sa blisko z innymi czlonkami grupy. W niewoli pozwala to budowac im mniejsze wybiegi niz mogloby sie wydawac. gnu preferuja otwarte przestrzenie sawanny, gdzie z latwoscia moga wypatrzec przeciwnika. Regiony te zawieraja szerokie obszary porosniete kepami wysoki traw, czasami poprzecinanych przez bloto i piasek. Czasami mozna tam zobaczyc kamienie lub jakies drzewo. Zbyt wiele drzew spowoduje ze beda zbyt nerwowe. Gnu takze wymagaja dostepu do wody pitnej.

Antylopy gnu maja powinowactwo do innych zwierzat stadnych takich jak zebry, gazele i zyrafy.

Gnu najbardziej boja sie lwow, mimo ze o wiele czesciej sa zabijane przez hieny pregowane. Kiedy spotykaja na swojej drodze wroga, wydaja krotkie alarmujace prychniecia, powiadamiajace reszte stada o klopotach. Inni duzi drapieznicy i obce zwierzeta powoduja, ze gnu zle sie czuje w takim miejscu.


Zdenerwowana antylopa bedzie wydawala charakterystyczne alarmujace dzwieki, bedzie potrzasala glowa, tupala i biegala wkolo wybiegu. Jedna zla antylopa potrafi szybko zdenerwowac reszte stada. Szczesliwe gnu mozna znalezc podczas pasienia sie lub wylegujace sie blogo na sloncu.

Zdjęcia :

5.Nosorożec :

Nosorożce mają dużą, ciężką głowę, z jednym lub dwoma rogami nad częścią nosową i drugie nad czołową. Oczy są niewielkie, uszy duże o sporym zakresie ruchu. Skóra pofałdowana, gruba. Kończyny z 3 palcami szerokimi kopytami, na palcu środkowym opierają główny ciężar ciała. Posiadają dobrze rozwinięty zmysł węchu i słuchu, za to mają słaby wzrok.

Występowanie, siedliska: Afryka, Południowa i Wschodnia Azja. Żyją głównie na sawannach oraz terenach porośniętych zaroślami.

Cechy charakterystyczne:

Wysokość w kłębie 1-2 m
Długość ogona        75 cm
Waga                         1000-3500 kg

Tryb życia: Nosorożce prowadzą nocny tryb życia. Są samotnikami, rzadko można je spotkać w parach lub grupach.

Odżywianie: Rośliny, głównie trawy, pędy, liście

Rozmnażanie: Ciąża trwa przez okres 420-550 dni, po czym przychodzi na świat jeden młody osobnik. Jest on zdolny do poruszania się. Z matką przebywa do ok. 2 lat.

Ochrona: Nosorożec jest zwierzęciem zagrożonym wyginięciem na skutek kłusownictwa.

Systematyka

Domena        eukarioty
Królestwo      zwierzęta
Typ                  strunowce
Podtyp            kręgowce
Gromada       ssaki
Rząd               nieparzystokopytne
Rodzina         nosorożcowate
Zdjęcia :



Podziel się
oceń
0
0

komentarze (4) | dodaj komentarz

hybrydy świata zwierząt

wtorek, 12 maja 2009 14:09
A oto hybrydy  lwów   i tygrysów  ;-)
Tigon 




Lygrys


Hybryda (mieszaniec, hybryd) - to osobnik powstały w wyniku skrzyżowania dwóch organizmów rodzicielskich należących do odrębnych taksonów (ras, odmian, podgatunków a nawet gatunków).

Możliwość krzyżowania różnych gatunków wielkich kotów z rodzaju Panthera znano już w starożytności. Pliniusz Starszy pisał o takich hybrydach w Naturalis historia. Karol Darwin w The Variation Of Animals And Plants Under Domestication wspomina o udokumentowanych przypadkach łatwego krzyżowania lwów z innymi dużymi Felidae. W odróżnieniu od większości innych hybryd żeńskie krzyżówki kotowatych są zazwyczaj płodne. Wielkie koty (Pantherinae) nie krzyżują się w warunkach naturalnych z małymi kotami (pozostałe Felidae).
Krzyżówki dużych kotów były często uzyskiwane z hodowli w ogrodach zoologicznych, ośrodkach badawczych i prywatnych menażeriach. Cieszyły się dużym powodzeniem jako obiekty badań, ciekawostki zoologiczne prezentowane także w cyrkach i prywatnych kolekcjach, często oferowane jako zwierzęta domowe. Obecnie odchodzi się od celowego krzyżowania ze względu na potrzebę zachowania czystych linii genetycznych oraz kontrowersje natury etycznej. Hybrydy są jeszcze rozmnażane w prywatnych hodowlach oraz w chińskich fermach i ogrodach zoologicznych

Niektóre zwierzęce hybrydy międzygatunkowe wśród kotów:

lygrys - hybryda lwa i tygrysicy, 
tigon - hybryda lwicy i tygrysa (najczęściej syberyjskiego), 
leopon - hybryda lwicy i lamparta, 

LygrysLygrys (ang. Liger z połączenia słów lion i tiger) to krzyżówka tygrysicy i lwa. Podobnie jak tyglew (tigon), nie występuje w naturze, i jest skutkiem przypadkowego lub celowego krzyżowania zwierząt w niewoli.
Lygrysy (w przeciwieństwie do tigonów) rosną zwykle do rozmiarów większych niż tygrysy, i znacznie większych niż lwy. Są największymi współcześnie żyjącymi kotami. Samica może osiągnąć nawet 320 kg masy i gługość ciała ok. 3 metrów. W niewoli żyją ok. 15-20 lat. Samce są bezpłodne, ale samice są zdolne do urodzenia potomstwa.

 

 

 

TyglewTyglew (ang.Tigon z połączenia słów tiger i lion) (Panthera tigreo Delano, 2006) to krzyżówka lwicy i tygrysa. Gatunek ten nie występuje w naturze - tigony są efektem celowego lub przypadkowego krzyżowania zwierząt żyjących w niewoli. Podobnie jak w przypadku lygrysów, samce tigonów są bezpłodne, ale samice często mogą mieć potomstwo. Znany jest przypadek samicy o imieniu Noelle, która urodziła młodego "ti-tigona", którego ojcem był tygrys.

Tigony są mniejsze od lygrysów, rzadko osiągają rozmiary większe niż rodzice. Prawdopodobnie jest to spowodowane obecnością hamującego wzrost genu obecnego u lwicy, co jest skutkiem rywalizacyjnej strategii reprodukcyjnej lwów. Osiągają masę ciała ok. 140 - 180 kg. Mają zwykle płową lub rudawą sierść z delikatnymi prążkami (jak u tygrysów) i cętkami (jak u młodych lwów).

Zwierzęta takie jak tigony czy lygrysy często są bardziej podatne na choroby, niż gatunki występujące naturalnie. Jest to jeden z powodów, dla których ludzie zajmujący się ochroną zagrożonych gatunków walczą z hodowaniem hybryd. Podstawowym powodem jest jednak to, że hybrydy zajmują miejsce (klatki i wybie

 

Leopon - hybryda lwicy i lamparta. Głowa tego pięknego zwierzęcia pochodzi od lwa, a reszta ciała zawiera podobieństwa do ciała lamparta. Zwierzęta są większe od lampartów i lubią wspinać się po drzewach. Uwielbiają wodę.
Pierwszy udokumentowany przypadek pojawienia sie leopona miał miejsce w 1910 w Indiach.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (5) | dodaj komentarz

hybrydy świata zwierząt

wtorek, 12 maja 2009 13:59
Na zdjęciach  widoczny jest Kekaimalu delfin hybryda ;-)




Podziel się
oceń
0
0

komentarze (4) | dodaj komentarz

piątek, 18 sierpnia 2017

Licznik odwiedzin:  42 627  

Kalendarz

« sierpień »
pn wt śr cz pt sb nd
 010203040506
07080910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   

Archiwum

O moim bloogu

Ten blog jest stworzony dla ludzi kochających zwierzętach-zapraszam wszystkich miłośników wszelakich zwierząt :)

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 42627

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Favore.pl

Pytamy.pl